دقایقی تو زندگی هست دلت برای کسی اونقدر تنگ می شه که

می خواهی اون رو از رٶیاهات بکشی بیرون

و توی دنیای واقعی بغلش کنی

و حالا اون دقایق اومدن

دلتنگ تو شدم

اومدم با بزرگترين عشق در كوتاهترين جمله ي ممكن   

به روی لطيف ترين گل سرخ براي تو بهترين و عزیزترین گل زیبایم بنويسم:   

دوستت دارم بیشتر از دیروز و کمتر از فردا    

و کاش این فرداها تا بی نهایت آمال آدمها امتداد می یافت   

   چنان دل کندم از این دنیا که شکلم

   شکل تنهایی است

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی است

مرا در اوج می خواهی تماشا کن، تماشا کن

دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟

آخراي فصل پاييز يه درخت پير و تنها ، تنها برگي روي شاخش مونده بود ميون برگا

يه شبي درخت به برگ گفت : كاش بموني در كنارم  آخه من ميون برگا فقط تنها تو رو دارم

وقتي برگ درخت رو ميديد كه داره از غصه ميميره ، با خدا راز و نياز كرد اونو از درخت نگيره

با دلي خرد و شكسته گفت: نزار از اون جدا شم اي خدا كاري بكن كه تا بهار همين جا باشم

برگ تو خلوت شبونه از دلش با خدا مي گفت غافل از اينكه يه گوشه باد همه حرفاشو ميشنفت

باد اومد با خنده اي گفت آخه اين حرفا كدومه با هجوم من رو شاخه عمر هر دوتون تمومه

يه دفعه باد خيلي خشمگين با يه قدرتي فراون سيلي زد به برگ و شاخه تا بگيره از درخت جون

ولي برگ مثل يه كوهي به درخت چسبيد و چسبيد تا كه باد رفت پيش بارون

بارونم قصه رو فهميد.

بارون گفت : با رعد و برقم ميسوزنمش تا ريشه تا كه آثاري نمونه از درخت و بيشه

ولي بارونم مثل باد توي اين بازي شكست خورد به جايي رسيد كه بارون ارزو ميكرد كه مي مرد

برگ نيفتاد و نيفتاد آخه اين خواست خدا بود هركه زنديگشو باخت دلش از خدا جدا بود

ساعت ها رو می شکنم تا نگی که دیر می شه

تا نگی که وقت رفتنه و باز این دل من پیر مشه

تا نگی که نیستی و دل دیونه ای من

آتیشی به پا کنه خودشو بسوزونه

آه سردی تو دلم یخ زده قلب و دلم

با کدوم آه غریب می تونی تو بشکنی

یخهای قلب منو یخهای عقل منو

به خدا دوست دارم قد آرامش روح

ای تو تنها یار من

ای تو تنها یار من

خدايا من از مرگ هيچ ابايي ندارم

 چون ديشب با اشك هاي آسمون غسل كردم

 و همه زشتي ها 

رو از تنم پاك كردم

من از اشك ريختن هيچ ابايي ندارم

 چون آسمون با همه ابهتش وقتي دلش تنگ ميشه اشك ميريزه

گاهي سخته گفتن آنچه درون ماست گاهي سخته قبول آنكه عاشقي ...تو را

 دوست دارم نمي دانم چرا؟ شايد اين طبيعت ساده و بي آلايش من حد و

 مرزي براي دوست داشتن نمي شناسد دلم گرفته آري دلم گرفت وقتي

 فهميدم هيچ علاقه اي به من نداري، پژمردم، پوسيدم مثل گل رز سرخ از

 بين رفتم و تو از من پرسيدي مگر گل سرخ هم ازبين مي رود آري زيباي من

 گل سرخ غم از بين رفتنيست وقتي قلب انسان با آن همه عواطف و

 وابستگي از بين مي رود. مرا مجنون خود كردي و تو مغرور شدي اي كاش

 هيچ وقت به تو از راز خيره برانگيزي چشمانت نگفته بودم چون همين عامل

 از دست دادن تو شد . آري من غريبه ي ديروزم آشناي امروز و فراموش شده

 ي فردا. آي آرام بخش لحظه هاي ديوانگي من ، من مست نگاه هاي توام

مي خواهم با تمام اخلاص فرياد بزنم كه ..............

من آن موج ام که آرامش ندارم به آساني سر سازش ندارم ..... هميشه

 درگريز و در گذارم نمي مانم به يک جا ، بي قرارم ..... سفر، يعني من و

 گستاخي من هميشه رفتن و هرگز نماندن ..... هزاران ساحل و ناديده

 ديدن به پرسشهاي بي پاسخ رسيدن ..... من از تبار دريا م از نسل چشمه

 سارم ..... رها تر از رهايي ، ساحل حصار من نيست پايان کار من نيست.

رفتن من يه امتحان بود

نمرهُ امتحان

-0-

يادمون باشه که هيچکس رو اميدوار نکنيم بعد يکدفعه رهاش کنيم 

 چون خرد ميشه ميشکنه و آهسته ميميره .  

يادمون باشه که قلبمون رو هميشه لطيف نگه داريم 

 تا کسي که به ما تکيه کرده سرش درد نگيره 

 يادمون باشه قولي رو که به کسي ميديم عمل کنيم .  

يادمون باشه هيچوقت کسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم

چون امکان داره زياد نتونه طاقت بياره . 

يادمون باشه اگه کسي دوستمون داشت بهش نگيم برو نميخوام ببينمت 

 چون زندگيش رو ازش ميگيريم

عشق یعنی خواستن اما ، نگفتن

عشق یعنی : سوختن ، اماساختن

عشق یعنی :طغیان دل ، اما لب فرو بستن

عشق یعنی : با چشم سخن گفتن و با حسرت سکوت کردن

عشق یعنی : راز ، رازی که حتی معشوق نداند

پسركي از مادرش پرسيد : مادر چرا گريه مي كني؟ 

مادر فرزندش را در آغوش گرفت و گفت : نمي دانم عزيزم ، نمي دانم!!!

 پسرك نزد پدرش رفت و گفت : بابا ، چرا مامان هميشه گريه مي كند؟

او چه مي خواهد؟ پدرش تنها دليلي كه به ذهنش مي رسيد ، اين بود : همه ي زنها گريه مي كنند ، بي هيچ دليلي

 پسرك متعجب شد ولي هنوز از اينكه زنها خيلي راحت

 به گريه مي افتند، متعجب بود.

يكبار در خواب ديد كه دارد

 با خدا صحبت مي كند ،

از خدا پرسيد :

خدايا چرا زنها اين همه گريه مي كنند:

خدا جواب داد : من زن را به شكل ويژه اي آفريده ام .

به شانه هاي او قدرتي داده ام تا بتواند سنگيني زمين را تحمل كند ،

به بدنش قدرتي داده ام تا بتواند درد زايمان را تحمل كند ،

به دستانش قدرتي داده ام كه حتي اگر تمام كسانش دست از كار بكشند ،

او به كار ادامه دهد .به او احساسي داده ام تا با تمام وجود به فرزندانش

عشق بورزد ، حتي اگر او را هزاران بار اذيت كنند،

به او قلبي داده ام تا همسرش را دوست بدارد ، از خطاهاي او بگذرد و

همواره در كنار او باشد و به او اشكي داده ام

تا هرهنگام كه خواست ، فرو بريزد . اين اشك را منحصرا براي

او خلق كرده ام

تا هرگاه نياز داشت ،بتواند از آن استفاده كند.

زيبايي يك زن در لباسش ، مو ها ، يا اندامش نيست .

زيبايي زن را بايد در چشمانش جست و جو كرد ،

زيرا تنها راه ورود به قلبش آْنجاست

ديگر هيچ نگاهي  ، كوير احساسم را سبز نميكند

گو بار گران بوديم و رفتيم*** نگو نا مهربان بوديم و رفتيم***

نگو اين ها دليل محكمي نيست*** بگو با ديگران بوديم و رفتيم

اي كاش خطاي ميكردم

و خطاي ديگر

تا تو بريدن را بهانه مي كردي

و تو !

با داس توهم

بي بهانه بريدي ، ريشه را

بازگرد ! باز

شبي از شب ها

سايه از سايه ،

              شب از شب پرسيد :

(( آسمان     

           همچنان تلخ و مكدر خواهد ماند؟ ))

آسمان

       _با آنان

             كه طلسم خويشند _

همچنان تلخ و مكدر خواهد ماند.

در سالهاي قحطي مرد تمام اطرافم را نامردي احاطه كرده است و من از پشت

سنگلاخ هاي زندگي آنجا كه آدمي از ترس خالي شدن زير پايش در خود مي پيچد

ساده دختركاني را مي بينم كه براي آنها دست دوستي تكان مي دهند و گل

لبخندشان را تقويم مي كنند و غيرت را در وجودشان مي كاوند »امردي ، نامردي و باز

هم نامردي ! چيزي به نام غيرت در وجودشان نميبيني . ولي بازافسوس ! كه

دختركان ساده لبخند مي زنند و ...

به آبروي باران من تشنه تو بودم

اما تلخاب سرد مهري تو

چون برج زهرمارم كرد

حس خوبي ندارم مي پرسم اين چه حسيه؟ يكي ميگه

خيانتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت!

ترا با سنگ ها رازي است

گناهي نيست

دل سنگين اگر با سنگ همراز است .

من مي خواستم با تو باشم تو اوج خيال

ولي چه حيف تو منو بردي ز ياد

نا گهاني تر از آمدنت ، مي روي

بي بهانه

من مي مانم و باران هاي بي اجازه

و قلب عاشقي كه سپاسگذارت مي ماند تا ابد :

متشكرم كه به من فهماندي كه:

چقدر مي توانم دوست بدارم

و عاشق باشم بي توقع باور كن بي توقع.

به نگاهت قسم كه خيال تو را از من گريزي نيست ، هميشه

 اين منم كه براي

پرسشي ساده ، پريشانم : آيا مرا دوست داري؟؟؟؟

دوستت داشتم نكردي منو باور

دلبستگيت به من خيلي كم بود